Napapanahon ang Valentines eh, 7 araw ang nakakaraan. Napuno ng hugis puso ang lahat ng nakita ko. Hitik sa pag-ibig partikular sa mga magsing irog. Naglipana ang gravity.. Cause everyone seems to be falling.. in love. So what's the point? Isa lang naman akong malaking AMPALAYA nung araw na iyon. Hindi ko napigilan e, mayamot sa tuwing may tumatambad na ka-mushy-han saan man ako tumingin. Mga bulaklak, at hindi lang basta bulaklak, kelangan, overwhelmingly arranged pa!! Mga paakbay-akbay, holding hands effect, tapos magpapicture pa ng pa-sweet! Nyak! Parang imbes makisama lang sa mood ng pinagdaanan ko ngayon e, pang asar lang? Nilamon talaga ako ng ka-bitter-an nung araw na iyon. Well, anyway, enough has been said. Bakit nga ba ito ang naisip kong pioneer topic dito? Was being cornered I guess by some unspoken animosity.. Ang totoo kasi niyan, malungkot lang kasi talaga ako ee.. I dont remember ever living up on that day na nakakarelate ako dun sa occasion. Ang weird lang.. Pero sa kabila ng lahat, marami pa rin ang nagpahayag ng naguumapaw na pagibig sa akin. Kahibangan ang mag-inaso ng tulad nito.Kung naging masaya man sila nung araw na iyon, let them be. I can make the rest of my 364 days exultantly inlove with anything! There is no remedy for love.. But to love more..
